Często myślę, że spośród wszystkich gatunków fotografii właśnie fotografia portretowa jest najtrudniejsza – i jednocześnie najbardziej satysfakcjonująca. Nie dlatego, że wymaga skomplikowanego sprzętu czy studyjnego oświetlenia. Ale dlatego, że wymaga czegoś znacznie trudniejszego: obecności.
Dobry portret fotograficzny nie powstaje przez przypadek. Nie wystarczy nacisnąć migawkę w odpowiednim momencie. Zaczyna się od rozmowy – nierzadko niekomfortowej – w której fotograf i osoba fotografowana muszą znaleźć wspólny język. To właśnie ten moment, gdy między nimi pojawia się zaufanie, decyduje o tym, czy na zdjęciu zobaczymy człowieka, czy tylko jego wizerunek.
Pracuję jako fotoreporter od ponad szesnastu lat i przez ten czas fotografowałem bardzo różnych ludzi – od artystów i duchownych, przez polityków, po zwykłych przechodniów. Każda z tych sesji była dla mnie lekcją uważności. Portret jest wspólnym dziełem – portrecisty i portretowanego. Oboje coś do niego wnoszą.
Jeśli ciekawi Was, jak wygląda moja praca w tym gatunku, zapraszam do obejrzenia portfolio na stronie – znajdziecie tam fotografię portretową realizowaną przeze mnie przez lata, m.in. portrety na potrzeby wydawnicze i prasowe.
Bo w końcu każda twarz ma swoją historię. Zadaniem fotografa jest tylko nie przeszkodzić jej wyjść na jaw.
